Klatka końcowa

Przy samej klatce startowej autor określa początek filmu, a zakończenie wybiera model. Klatka końcowa dodaje drugi punkt: model ma doprowadzić film do podanego obrazu.

Opis dotyczy wtedy drogi między klatkami, czyli ruchu kamery, zachowania postaci i zmian w otoczeniu. Pierwszy i ostatni kadr są już określone przez obrazy.

Klatka końcowa nie działa samodzielnie. Dokumentacja modelu Google Veo 3.1 zaznacza, że ostatni kadr musi być użyty razem z obrazem startowym. W studiu większość modeli zatrzyma generację, ale nie wszystkie.

Zrzut pokazuje Kling 4.0: pole Klatka startowa (1) jest puste, dodano tylko Klatkę końcową (2), więc pojawia się komunikat (3).

W Google Veo 3.1 i Omni 1.1 studio nie zatrzyma generacji, a kredyty zostaną pobrane. Przed uruchomieniem trzeba sprawdzić, czy wypełniono oba pola.

Klatki końcowej nie mają Muse, Grok, Kling 3.0 Turbo ani Kling 2.1 Master.

Na przykładzie Google Veo 3.1: po wybraniu zakładki Z klatek (1) obraz początkowy dodaje się w polu Klatka startowa (2), a obraz końcowy w polu Klatka końcowa (3). W polu (4) opisuje się przejście między nimi.

Przykłady powstały w modelu Omni 1.1. Oba filmy mają tę samą klatkę startową i ten sam opis: „Kamera powoli najeżdża na kobietę, aż jej twarz wypełni kadr. Kobieta odwraca się do kamery i uśmiecha się”. Drugi film dostał dodatkowo podaną klatkę końcową.

Wniosek. Bez klatki końcowej kamera zatrzymała się bliżej twarzy, niż zakładał obraz. Podobieństwo ostatniego kadru do tego obrazu wyniosło 0,50 w mierze SSIM, gdzie 1 oznacza obrazy identyczne. Z klatką końcową wyniosło 0,86, czyli tyle samo, co podobieństwo pierwszego kadru do klatki startowej.

Tym razem klatka końcowa przedstawia zupełnie inne miejsce. Opis: „Płynne przejście z nocnej ulicy na słoneczną plażę, kobieta stoi w tym samym miejscu i patrzy w kamerę”.

Wniosek. Film zakończył się na podanym obrazie, z podobieństwem 0,94. Model nie mógł jednak przejść drogi ruchem w jednej scenie, więc połączył oba miejsca przenikaniem. Poradnik modelu Kling zaleca obrazy jak najbardziej podobne i ostrzega, że duże różnice mogą wywołać zmianę ujęcia.

Ten sam obraz można podać jako obie klatki, aby film wrócił do punktu wyjścia. Opis: „Kobieta lekko kołysze się i oddycha, włosy poruszają się na wietrze, kamera stoi nieruchomo”.

Wniosek. Pierwszy i ostatni kadr są niemal takie same, z podobieństwem 0,98. Dlatego ten sposób dobrze nadaje się do filmów odtwarzanych w pętli. Tło nadal może się zmieniać: w tym filmie przejeżdża samochód.

Płynny ruch najłatwiej uzyskać, gdy oba obrazy przedstawiają tę samą scenę, postać i kolorystykę. Klatkę końcową można przygotować z klatki startowej w edytorze lub jako obraz z referencją. Obie klatki powinny mieć te same proporcje. W modelach z osobnym polem, takich jak Kling i Wan, studio przycina klatkę końcową do kształtu startowej, co może usunąć fragment obrazu.

• Dodanie samej klatki końcowej bez startowej.
• Dobór zupełnie różnych obrazów, gdy celem jest płynny ruch w jednej scenie.
• Opisywanie w polu opisu wyglądu obu obrazów zamiast przejścia między nimi.
• Użycie klatek o różnych proporcjach, przez które studio przycina obraz.