Klatka startowa a referencja

Klatka startowa to obraz, od którego rozpoczyna się film. Model nie buduje wtedy sceny od podstaw: przejmuje z obrazu kompozycję, miejsce, światło i wygląd postaci, a następnie wprawia je w ruch.

Z tej zasady wynika sposób pisania opisu. Skoro wygląd sceny jest już określony, opis powinien dotyczyć tego, co ma się wydarzyć: ruchu postaci, zmian w otoczeniu i pracy kamery. Powtarzanie tego, co widać na zdjęciu, nie wnosi nowych informacji.

Google Veo 3.1, klatka startowa. Opis: „Kobieta uśmiecha się i rusza przed siebie nocną ulicą, kamera powoli jedzie za nią”.

Wniosek. Film zaczyna się dokładnie od przesłanego zdjęcia i do końca pozostaje na tej samej ulicy. Model nie wykonał jednak opisu dosłownie: kobieta odwraca się i wraca twarzą do kamery, zamiast iść przed siebie. Wynik zawsze należy ocenić po generacji i w razie potrzeby uściślić opis.

Część modeli przyjmuje także klatkę końcową. Model wypełnia wtedy czas między dwoma obrazami, a opis powinien dotyczyć przejścia, czyli drogi kamery i zmian zachodzących w scenie.

Jakość przejścia zależy od podobieństwa obrazów. Ta sama scena, paleta barw i proporcje sprzyjają płynnemu ruchowi, natomiast obrazy zupełnie różne zwykle dają widoczne cięcie. Ten sam obraz użyty jako klatka startowa i końcowa pozwala uzyskać film, który zapętla się bez wyraźnego łączenia. Warunki i przykłady omawia lekcja „Klatka końcowa”.

Referencja to wzór wyglądu. Model przejmuje z niej cechy osoby, postaci lub produktu, ale film nie musi zaczynać się od tego kadru. Miejsce, światło i przebieg akcji określa opis.

W modelu Google Veo 3.1 referencje noszą nazwę składników. Producent przewiduje do trzech zdjęć przedstawiających jedną osobę, postać lub produkt, a ich zadaniem jest zachowanie wyglądu tego obiektu w nowej scenie.

Google Veo 3.1, to samo zdjęcie jako referencja. Opis: „Kobieta siedzi przy oknie w jasnej kawiarni i pije kawę, poranne słońce, kamera powoli najeżdża”.

Wniosek. Kawiarnia jest nowa, lecz nocne światło i skórzana kurtka przeszły ze zdjęcia, mimo że opis wymieniał poranne słońce. Referencja przekazuje więc nie tylko twarz, ale także ubranie, kolorystykę i nastrój. Dlatego do jasnych scen lepiej wybierać zdjęcia w neutralnym świetle.

Po wybraniu modelu Google Veo 3.1 należy przejść na zakładkę Z klatek (1). Zdjęcie dodaje się w polu Klatka startowa (2). Pole Klatka końcowa (3) jest opcjonalne.

W tym samym modelu należy przejść na zakładkę Ze składników (1). Zdjęcia dodaje się w polach Składnik (2), najwyżej trzy.

Veo 3.1 Lite ma tylko zakładki Z tekstu i Z klatek. Do pracy ze składnikami potrzebny jest pełny model Google Veo 3.1.

Kling, Seedance i Wan mają podobne zakładki, przy czym referencje noszą w nich nazwę Z referencji. Zakładka Z klatek we wszystkich tych modelach oznacza pracę na klatce startowej.

Przy klatce startowej proporcje filmu powinny odpowiadać proporcjom zdjęcia, ponieważ to ono stanowi pierwszy kadr. Przy referencji zdjęcie nie wyznacza kształtu kadru, więc proporcje dobiera się do miejsca publikacji filmu.

• Opisywanie przy klatce startowej wyglądu, który widać już na zdjęciu, zamiast ruchu i zdarzeń.
• Wybór referencji, gdy film ma pokazać dokładnie ten sam kadr. Do tego służy klatka startowa.
• Użycie jako referencji zdjęcia o mocnym, nocnym świetle, gdy scena ma być jasna.
• Dobór zupełnie różnych klatek startowej i końcowej, gdy celem jest płynne przejście.